ایـــکســـــ پــــــــــی

بازی black myth wukong ساخته استودیو ساینس گیم و به کارگردانی Feng Ji اولین ساخته این استودیو بود که بعد از یه سری تریلر خیلی پر زرق و برق توجه دولت رو جلب کرد و کمک کردن که بازیش ساخته بشه. موتور بازی آنریل اینجن 5 هه که موتور مرسوم تمام بازی های شرقی حساب میشه و خب، کسی دل خوشی ازش نداره.

من به اصرار یه بابایی این اثر پر سروصدا رو که از نظر رای مردمی (اگه بیشترشون چینی نبوده باشن) بازی سال 2024 بود رو نصب کردم. سعی کردم باهاش ارتباط بگیرم ولی نشد و آخرش به این نتیجه رسیدم ده تا بمب اتم بزنیم چین رو از صفحه روزگار محو کنیم تا تعادل بشر رو بهم نزده -.-

اینقدر رو مخ و چرت بود.

ابتدا از بعد ظاهری براتون تعریف میکنم چون عقل آدمی در چشمش است

اغلب اوقات البته -.-

بازی گرافیک بالایی داره و مدلسازی ها و مکان ها همشون در خدمت اسطوره شناسی چین هستند. از موسیقی سنتیش بگیر تا تک تک جک و جونور هاش انصافا با دقت و خفن طراحی شدن . موجوداتی یائوگوای نامیده میشن و تو جنگل و کوه و غار ها زندگی میکنن. این کلمه تنها چیزیه که ازین بازی یادم میمونه ×_× محیط های پر جزئیاتی که سعی کردن اون اتمسفر داستان اصلی رو به گیمر نشون بدن و او توش غرق بشه؟

نخیر!

غرق شدنی درکار نیست دوستان فقط گرافیکه ظاهریه که اونم به طرز خیلی افتضاحی بهینه سازی نشده و حتی اگه سیستم شما درحد سیستم پیشنهادی این بازی باشه دمای کارت گرافیکتون رو به 80 درجه سانتی گراد میرسونه اما از بعد فنی شما میتونی فیزیک اجسام و نمیدونم تار مو و پشم همه چیزو تفکیک شده ببینید.

حقیتش زیاد قشنگ نیست بازیش، به نسبت بازی های قشنگی که کردم واینقدر نیازمند پردازش سنگین بودن ارزششو نداشت. یه مشت جنگل و حیوانات آدم نما اونقدر ارزششو نداره و سیستمتون اگه خییلی غول باشه و بذارید تو درجه cinematic ممکنه قشنگ تر بشه ولی خب که چی

بلد نیستن بهینه سازی کنن

در مرحله دوم تجربه بازیه که خب، تجربش اگه بهتون حال نده باقی چیزاش مهم نیست.

ساختار Black Myth: Wukong اینطوریه که ما 80، 90 تا باس فایت رو یه جا پخش و پلا میکنیم و گیمری که خیلی دوست داره باس فایت بزنه بیاد بزنه دیگه همین

و واقعا همین!

یعنی اگه باس فایت هارو از بازی حذف کنید شما هیچی ندارید. هیچ مرحله ای وجود نداره فقط یه مشت باس فایتن که پخش شدن تو محیط و با زدنشون میرید به منطقه بعدی و اونم همینه و بعدیم همینه و تا ابد همینه!

مثلا اینطوری نیست که خب الان از نظر داستانی در نقطه شروع هستیم و باید اینکارو کنیم، بعدش اینو حل کنیم، بعدش اینو بزنیم یا اینو ازینجا ببریم اونجا یا هرکاری اصن، اصن یه مسیر مشخصی که نشون بده داریم سمت یه چیزی حرکت میکنیم بابا :| هیچی نیست. یه سری آیتم کاربردی اینور اونور ریختن که با جمع کردنشون میتونید زره یا ابزار های کاربردی بسازید و یا یه سری باس فایت فرعی که شما نمیفهمید این فرعیه یا اصلیه؟

واقعا نمیفهمید :/

چون بعضی باس های فرعی خیلی قوی تر از باس های اصلی هستن و مسیر رسیدن به آیتم و باس ها هیچ ساختاری نداره، کاملا رندوم پخش شدن. انگار رفته باشید جنگل و ندونید چی کجاست یا کجا باید برید همینطوری شانسی میرید میرسید به یه چیزی دیگه هرچی خدا بخواد.

به زبان ساده بازی طراحی مرحله نداره. یه مرحله خفن از یه بازی تو ذهنتون بیارید مثلا مراحل بازی کالاف دیوتی مدرن وارفایر 1 قدیمی که تو یکیشون باید مخفیانه به پایگاه دشمن یورش ببرید یکی رو ترور کنید بعد اوضاع بهم میریزه باید فرار کنید و این فرایند مرحله به مرحله انجام میشه.

اما تو این بازی فرایندی وجود نداره، اکتشافی هم وجود نداره که بهتون حس ماجراجویی بده. شما میمونی هستید که باید همرو بزنه تا برسه به غول آخر

شاید بگید عوضش داستان رو دنبال میکنم اما هیچی بهتون حس اکتشاف نمیده. دیوار نامرئی خیلی تابلویی دور تمام مپ ها کشیده شده و شمارو یاد بازی های قدیمی نسل شیشم هفتم میندازه که از یه جایی به بعد کاراکتر راه میرفت ولی جلو نمیرفت :/ حداقل با سنگ یا درخت جلوشو میگرفتی!

داستانشم خیلی سر راسته و شما باید مثل سکانس اول با کتک زدن همه برسید به همون صحنه حماسی تا خدایان رو بزنید اما چرا؟

برام مهم نیست.

یعنی اصن مهم نیست، با وجود اینکه طراحی شخصیت ها خیلی پر جزئیات و خفنه و اغلبشون یه جوری سیس میگیرن انگار داستان خیلی حماسیه ولی ابدا مهم نیستن. اونا طوری دیالوگ میگن انگار دارن نمایشنامه میخونن و اغلب دیالوگ هاشونم نامفهومه مگه اینکه نوشته های توی بازی که بعد از شکست دشمنان بدست میارید رو بخونید.

نوشته هایی که زیادن، مسخرن و زود فراموش میشن. مخصوصا اسم هاشون که اصن تو حافظه نمیمونن.

ممکنه با خوندن این متون طولانی بفهمید تو دیالوگ ها به چی اشاره میکنن ولی جذابیت خاصی نداره. داستان و شخصیت هاش شمارو نمیگیرن و ابدا برام مهم نیست نفر روبروم کی هست و چیکار کرده فقط نمیخواد من ازونجا رد بشم.

حالا اگه منبع اقتباسی بازی رو مطالعه کرده باشید بازم ممکنه بیشتر بفهمید اینا کین و اینجا چه خبره اما خب، نباید این انتظار رو از گیمر غیر چینی داشت. انگار از شاهنامه بازی بسازی و قصه رو طوری روایت کنی که اوکی مخاطب قطعا شاهنامه خونده!

کلا آثار چینی همشون این مشکل رو دارن خیلی میخوان ادای حماسی دربیارن و همه چیزو خوف و گنده نشون بدن ولی مخاطب با هیچی ارتباط برقرار نمیکنه. الان یه بازی از میمون شاه ساختی که توش همرو میزنه بنظرت کسی این کاراکتر رو با یه کاراکتر فرعی تو یه بازی غربی میزاره کنار هم؟

نه والا -.-

هیچ شخصیتی ازین بازی به یاد موندنی یا دوست داشتنی نیست.

ملت با قوی بودن یه شخصیت ارتباط نمیگیرن اون چیزی که مهمه شخصیت پردازی، سیر رشد و تغییر و جایگاه اون کاراکتر در قصست.

قوی ترین شخصیت هم باشه برای کسی مهم نیست چون تو فقط چیزای مرسوم از گیم های رایج و انیمیشن هارو رو کردی توهمدیگه و یه چیز الکی ساختی که روحی نداره کمونیست پلشت!

در زمینه گیمپلی ووکانگ یه بازی کمی سولز یکمی اکشن با یه سری قابلیت های جدید مثل سنگ کردن دشمان و کلون کردن خودت یا یه ضربه منتخب از بعضی باس هایی که شکست میدید داره. موقع نبرد این قابلیت ها رفته رفته فعال میشن میتونید استفاده کنید.

اولش جالب بنظر میاد بخصوص که بازی خیلی خیلی میخواد همه چیز حماسی و انیمیشن های خفن داشته باشه ولی رفته رفته حس کردم داره مزاحم من میشه. اگه یه بازی ساختی که یه دکمه ضربه بیشتر نداره و کل کار من اینکه ضربه بزنم، ملق بزنم به سمت دیگه و مجدد ضربه بزنم پس اینقدر مزاحم من نشو!

چطور مزاحم میشه؟

انیمیشن های به شدت زیاد!

چون این چینی زاده میخواد هم انیمیشن خفن باشه که حس حماسی بده و هم بازی اکشن باشه پس برای هر چیزی انیمیشن طراحی کردن اما عقلشون نرسیده که چهارتا بازی هک اند اسلش یا سولز بکنی میفهمی به تجربه گیمر ضربه میزنه.

مثلا باس فایت منو میزنه میافتم، مگه بلند میشه؟ آرووووم آرووم دست میذاره رو زانو یاعلی میخواد بگه که بلند بشه مگه اینکه من دکمه جاخالی دادن رو بزنم یکم سریع تر تن لششو برداره ببره!

فقط این نیست. انیمیشن بازیابی سلامتی یا هیل شدنش هم زیاده. سریع فلاسک بخور وسط دعوام، آروم از جیبش درمیاره میخوره و یه سیس نخوندم هم میگیره که باس فایت درجا یه مشت میزنه جونش کم میشه.

با اینکه نقشه قشنگی داره ولی هیچی توش نشون نمیده که آیتم ها یا جای باس فایت ها کجاست فقط بزرگ و بزرگ تر میشه و با اینکه مکان ها طبیعی پر جزئیاتی داره اما قصه گویی خاصی ندارن که براتون مهم باشه اوه آره این مکان اینجور شده یا واو چه جالب پس در این مکان چنین شده است.

وقتی میگم اینا بازیسازی بلد نیستن معنیش اینه

چین و کره فقط دارن نگاه میکنن ملت چی دوست دارن، بدون اینکه بفهمن این چطور کار میکنه میریزن تو بازی نتیجش میشه ووکانگ و کریمزون دسرت! مکانیک هایی که با هم نمیخونن و عمق ندارن فقط در نگاه اول جذاب بنظر میان. جهان هایی که بزرگن و زیبا اما به یاد کسی نمیمونن و شخصیت هایی تنها علت دیده شدنشون اینکه غربیا درگیر woke شدن وگرنه شانسی ندارند.

یعنی شما فقط کرم باس فایت زدن داشته باشید ممکنه ازین بازی خوشتون بیاد غیر ازون چیزی نداره.