ایـــکســـــ پــــــــــی

تو این قسمت میخوام بگم که شخصیت ما متحول میشه

توی قسمت قبل گفتم که شخصیت داستان ما برای متحول شدن نیاز به چالش داره ، خیلی از گیم های امروزی دیگه همه چیو انگار فان و مسخره کردن ، تو جهانی هستیم که فمنیست و ال جی بی تی شدن نماد روشن فکری که هرکی بهشون چیزی بگه انگار عقب موندست ، گروه های حامی وگن ها، ووک ها و نژاد پرستی معکوس درحال جولان دادن هستند و سیاست مدار هایی که سود میبرن دوست ندارن کسی ازینا انتقاد کنه :|

خب کل این بلبشوی مسخره روی شخصیت سازی ها هم اثر میذاره کم و بیش . و ممکنه کاراکتر های شعار زده مسخره ای ببینیم که نه رشد میکنن نه تغییر میکنن بلکه همون چیزی هستن میمونن تازه خیلیم میخوان کوول به نظر بیان :| هه

شخصتی اصلی داستان نیاز داره که شکست بخوره :)

درسته ^_^

شکست خوردن از غول یا چالش بزرگ درواقع شروع تحوله ، اینکه نیاز داریم مهارت کسب کنیم، تمرین کنیم، رشد کنیم بعد بیایم بزنیمش . حالا این شکست میتونه خراب شدن یه رابطه باشه ، میتونه از دست دادن خونه زندگی باشه یا اینکه رفتیم یه غولی رو بزنیم اون دهنمونو سرویس کرد برگشتیم :|

تو مسیر تکامل ما با یه سری کاراکتر آشنا میشیم، قصه اونارو میشنویم، بهمون یه سری آیتم ممکنه بدن مثل زره ، شمشیر یا ...

اما فقط آیتم زیاد جالب نیست . این مورد تو بازی های نقش آفرینی زیاده که یه شمیشیر خفنی که بدست بیارید بعدش میتونید یه هیولای خاصی رو بکشید ولی باید دقت کنید این رشد شخصیتی نیست بیشتر معنیش رشد امکانات و مهارته نهایتا.

رشد کاراکتر بعد از شکست بزرگ هرچی بهتر نشون داده بشه عمیق ترش میکنه . مثلا اینو با دیالوگ ها بشه نشون داد ، یادداشت ها یا تغییر توی رفتارش به هر نحوی که مخاطب متوجه بشه چی باعث شکست شده بود .

کاراکتر ما بعد از شکست و تغییر دوباره با غول نهایی روبرو میشه و اینبار شکستش میده ^^ هورااا و حالا اون یه آدم جدیده ! که برمیگرده به خونه :)

تو این قسمت از مشاهیر گیم به سراغ یکی از سخت گیر ترین آدمایی میریم که دنیای گیم تابحال به خودش دیده ، فردی که در طول دوران حرفه ای خودش 9 تا بازی ساخته اما با همون نه تا استاندارد های زیادی رو به داستان سرایی اضافه کرد.

آقایون و خانم و اونایی که خودشونو هیچکدوم نمیدونن این شما و این

کن لوین ^_^

ادامه این پست حاوی مطالبی درباره کن لوین ، بازیساز بزرگ و تاثیر گذار گیم و درس هایی که ایشان به ما کودکان میآموزد هستش .

سالها از زمان کنسول های رنگارنگ و عجیب غریب گذشته ، زمانی که ملت درگیر ماریو و سونیک بودن که ناگهان یه انقلابی مثل رزیدنت اویل میومد، یا اینکه همینطوری داشتن با میدنایت کلاب و مکس پین حال میکردن که یکهو جی تی ای میومد و اصلا پشم های همه میریخت !

اما اون زمان رنگارنگ هم گذشت ...

.

.

زمانی که تو یکسال اینقدر گیمای خوب و مرز جابجا کن میومدن که واقعا هر ژانری رو نگاه میکردید یه نوآوری توش درجریان بود . مثلا سال 2013

تو این سال جی تی ای 5 اومد که سرصدا کرد اسسساسییی! کنار دستش لست اف اس اومد که یکی از قوی ترین بازی های داستانی اون زمان بود! حالا این دوتا به کنار ماینکرافت اومد که اصلا الان یه ژانر گیمه واسه خودش . حالا این سه تا رو دارید بهتون بگم بهترین بازی اون سال چی شد .

.

.

واکینگ دد :/

ولی خیلی گیم های قدر و غول دیگه مثل بایوشاک اینفاین ، دوتا 2 ، بتمن آرکام سیتی اگه نمره این بازی هارو هم ببینید همه بالای 90 بودن.

اما آیا واقعا من دارم چرت و پرت میگم و الانم گیمای خوب داریم یا اینکه واقعا رفته رفته گیما بی کیفت تر شدن ؟!

.

.

.

بریم ادامــــــه ":)