ایـــکســـــ پــــــــــی

همونطور که اول پست اشاره کردم یه زمانی بود که گیمر ها یه بازی رو میخریدن و اغلب که اصن روحشونم خبر نداشت چیه!؟ میدیدن عکسش قشنگه فوری برش میداشتن. به همین برکت قسم کارت گرافیک ما خیلی قدیمی بود و نصف این عکس قشنگ ها روی سیستم من کار نمیکرد :( به همون همسایه جهنمی و شرک خوش بودم. بعد خریدن این بازیا هر کسی یه تجربه کاملا متفاوت ازشون کسب میکرد.

یه عده که اوایلش ولش میکردن چون نمیفهمیدن چی به چیه، یه عده تا وسطاش میرفتن و بعد والدین گرامی سیستم رو واسه امتحانا جمع میکردن و یه عدم تا آخرش میرفتن اما اون تجربه از بازی تو ذهنشون خیلی اورجینال بود. تجربه ای که کاملا از ندونم کاری ها و حماقت های خودشون نشات گرفته بود. مثلا من یادمه یه جایی از بازیا گیر میکردم شروع میکردم به مالیدن خودم به درو دیوار و پریدن! و در کمال تعجب خیلی اوقات از اون چاله ای که توش افتادم عبور میکردم :))

مورد داشتیم که طرف اصن یه عمر اشتباه بازی میکرده و بعد سال ها میفهمه که کلا تو باقالیا سیر کرده اما تجربش اورجیناله ":) دیگه اگه سازنده سر ما منت میذاشت یه راهنما کنار بازی منتشر میکرد که تو درو دیوار عروج نکنیم. این تجربیات اورجینال کلا اون حال هوای اکتشاف در جهان و ماجراجویی رو خیلی عمق میبخشید. شما رسما هیچی نمیدونستید و پا تو ناشناخته ها میذاشتید.

الان تبلیغ بازی هارو دیدید که میگن " قدم در ناشناخته ها بگذار! " یا " ماجراجویی در سرزمین جدید" و خیلی کم اون حس واقعی این کلمه در شما احساس میشه که تو بچگی احساس میشد. الان فوقش میگید : هه! یه اکشن سولز بورن دیگه ! عه نگا چقدر موومنت هاش شبیه سکیروهه" آرتشم که کپیه زلداست!

این جملات طوریه که انگار گیم اون حس ماجراجویی و اکتشاف رو نمیده بیشتر یه محصول سرگرم کننده موضعی شده که تو لایه ای از تجزیه تحلیل های فنی پیچیدیمش!

تجزیه تحلیل هایی که هیچوقت ازگفتنشون خوشم نمیاد. اگه بررسی بازی هامونو خونده باشید میبینید که هی تلاش میکنم اون کلمات پیچیده رو به کار نبرم و سعی کنم از دید یه گیمر و تجربه یه گیمر صوبت کنم.

چون یه گیمرم :/

یعنی یه چیزای کوچکی از طراحی و برنامه نویسی میدونما اما نمیخوام از دید فنی بگم، اسمش تجربه و بررسی نه نقد و تحلیل فنی -.-

خودم که نه واقعا ولی ظاهرا عده ای از دوستان گمراه ما وقتی میخوان بازی کنن قبلش یه ویدیو بررسی میبینن بعد بازی رو میزنن یه ذره توش راه میرن بعد میرن ترفند هاشو میبینن دوباره چند دقیقه بازی میکنن بعد میرن راهنما شو میبینن دوباره چند دقیقه بازی تا در نهایت به بهترین بیلد و زره و شمشیر و چمیدونم موقعیت استراتیژی بازی برسن!

اینا همش آثار اینستاگرامه ها -_- این سبک زندگی شمارو به شدت کم تحمل و کم طاقت میکنه. شما پیوسته دنبال لذت های کوچیک و سریع هستید تا صبر و حوصله و بعدش لذت بزرگ ناشی از زحمت بسیار کشیدن. متن طولانی نمیتونید بخونید چون تمرکزتون کم شده و به ریلز و توییت عادت کردید. چالش نمیتونید تحمل کنید چون راه حل فوری و آماده میخواید.

گشاد شدی مومن!

نمونش همین بچه های مان، ینی بهشون بگو بیا چهار خط درباره یه بازی بنویس اصن سلول هاش از شدت گسستگی از هم میپاشن ×_× بعد میگه من حوصله ندارم و دوست ندارم بنویسم.

اینقدر گذاشتیم که عوامل بیرونی مثل شبکه های اجتماعی روی ما اثر بذارن که بازی کردنمون شبیه یه فرمول از پیش تعیین شده بنظر میرسه. پیدا کردن آیتم ها توی بازی به جای اینکه حس اکتشاف و ماجراجویی بدن بیشتر جنبه تحلیلی پیدا کردن که آیا این ابزار کارایی لازم رو داره یا نه. آیا فلان یوتیوبر اعظم این را پیشنهاد میکند؟ او چه زره ای پیشنهاد میدهد و سریع ترین راه بدست آوردنش چیست.

سگ دنبالت کرده بچه؟!

تو که نه تو لیگ های جهانی هستی و نه بهت بابت تموم کردن بازی پول میدن خو بشین بازی کن دیگه این کارای کفر آمیز چیه. انگلیسی بلد نیستی؟ خب یه فارسی ساز با دوبله فارسی بریز تو بازی دیگه عشق کن.

من خودمم حوصله ندارم بعد از یه بازی گنده اکتشافی مثل ویچر برم یه بازی گنده اکتشافی مثل اسکایریم یا دارک سولز بازی کنم. شاید بینش چند تا بازی خطی راحت انجام بدم که فاصله بیافته اما اکتشاف کردنم حس باحالی داره ها!

امتحان کن