ایـــکســـــ پــــــــــی

قبلنا ؛ یه سبک داشتیم به اسم وحشت بقا ( هنوزم داریمش جایی نرفته 🌹 )

بازی هایی مثل رزیدنت اویل و scp و بک روم ، در این سبک قرار میگیرن . تو این سبک ، شما یک آدمی هستید که باید در برابر هیولاها زنده بمونید و بازیو تموم کنید.

حالا ، یه روز یه آدم روانی اومد گفت که بیایم همو چیو برعکس کنیم ! چرا پلیر هیولا نشه و مثل بیفانوس ، انسان های بدبختو به خاک و‌ خون نکشه ؟

خلاصه که اینطور شد بازی هایی مثل کرم مرگ ؛ و carrion ساخته شدن .

کریون ، یعنی جسد ، لاشه ، مردار .

بازی اینجوریه که شما یه کپه گوشت هستید ، از توی یه محفظه شیشه ای در میاید ، توی دالان ها و آزمایشگاه های پیچ در پیچ حرکت میکنید و آدم میخورید .

حالا چیشد که اینجوری شد ؟

داستان بازی ، از طریق تصاویر روایت میشه . گاهی وقتا شما وارد یه سری کامپیوتر میشید ، و کنترل سرگذشت یه سری دانشمند و پژوهشگرو به عهده میگیرید و داستانشونو میبینید .

چیزی که من از داستانش فهمیدم ؛ اینجوریه که یه روز چند تا پژوهشگر رفتن توی یه آزمایشگاه مخروبه تو کوه ، تا موادی که‌ اونجا ریخته شده بود رو بررسی کنن ؛ و اتفاقاتی که نمیخوام اسپویلشون کنم میوفته و این جسد هیولایی به وجود میاد.

گیمپلی بازی ، بر اساس خزیدن و گرفتن اجسامه . یه مشکلی که توی بازی وجود داره ، اینه که وقتی خیلی بزرگ میشید ، خوب نمیتونید هیولا رو کنترل کنید و حرکت کنید . یه جا گیر میکنه ، و به جهت اشتباه حرکت میکنه .

شما در راهرو های تو در تو حرکت میکنید ، آدم ها رو میبنید ، اونا میگیرید و به در و دیوار میکوبید تا بمیرن ؛ و یا میخوریدشون . هوش مصنوعی دشمنا قویه ، ولی خود دشمنا ضعیفن و آنچنان مشکلی برای شما ایجاد نمیکنن . البته وقتی جلوتر میرید ؛ با یه سری دشمن خیلی قوی رو به رو میشید ، که اینها هم خیلی سخت نیستن و میتونید در اولین تلاش اونا رو از بین ببرید ، اما این یکی دشمنا دیگه اینطوری نیستن که‌ بتونید مثل خر بریزید وسطشون و همشونو بکشید ، بلکه باید با استراتژی هواسشونو پرت کنید و با چند ضربه حساب شده ، تیکه تیکشون کنید .

با پیشروی در بازی ، قابلیت های جدیدی براتون باز میشه که با استفاده از اون ها ، میتونید راه های بسته رو باز کنید ، و ظالمانه تر آدما رو بکشید و بخورید ؛ البته این قابلیت های اینجورین که :

شما در کل ، سه سطح نوار جون خواهید داشت . اولش ، فقط یکیشون بازه ، ولی جلوتر که برید اون دو تای دیگه هم باز میشن و جون شما بیشتر میشه . هر سطح از جون ، حداکثر دو تا قابلیت مخصوص به خودشو داره ، ولی شما نمیتونید از قابلیت های سطح قبل استفاده کنید .

برای حل کردن بعضی از معما ها ، به قابلیت های سطح قبلی احتیاج دارید ؛ برای توی بازی ؛ یه سری آب هست که با شنا کردن توش ضعیف میشید و به قابلیت سطح قبلی جون ، دست پیدا میکنید ✅ .

البته اگه از دشمنا کتک بخورید هم اینطوری میشه ؛ ولی این راه پیشنهاد نمیشود ❌ .

بازی المان های مترویدویدینا هم داره و باید به جاهایی که قبلا بسته بودن ، برگردید و بازشون کنید ؛ ولی یه بدبختی هست که اونم اینه بازی نقشه نداره 😐 شما به راحتی بین صحنه های مختلف بازی که خیلی هم شبیه همن ، گم میشید ؛ البته اگه حافظه تصویریتون خوب باشه ، راهو پیدا خواهید کرد .

در بعضی جاها ، شما کنترل بعضی از انسان ها رو به دست میگیرید تا داستان بازی براتون روایت بشه . این بخش ها ، معما های خیلی جالبی دارن ؛ ولی اعصاب آدمو خورد میکنن . خب بی پدر ! اون نردبون لعنتیو بگیر !!! نه نه ، به سمت چپ نیا ! برو بالا ! بیا پایین ! نه ، اینوری نرو ! کنترل انسان ها ، خیلی سخت و اعصاب خورد کنه ؛ ولی خب خیلی خوشگله .

بازی در حوزه گرافیک هنری ، خیلی خوبه . صحنه ها کوه و طبیعت خوشگل و چشم نوازن ؛ از نگاهی خود این هیولاهه هم خیلی زشت نیست .

بازی پیکسلیه ، ولی خیلی با جزئیاته . شما میتونید وقتی آدما رو تیکه تیکه میکنید ، قسمت های مختلف بدن که به همه جا پرت میشن ؛ و خونی شدن همه جا رو ببینید . علاوه بر صدا های غرش و خرچ خرچ دندون های هیولاتون که به فضاسازی کمک زیادی میکنه .

این یک بازی موزیکال نیست ، و اکثر مواقع شما هیچ اهنگی به جز صدا هایی که هیولا از خودش درمیاره نمیشنوید ؛ ولی وقتی با دشمنای قوی درگیر میشید ، موسیقی بازی پخش میشه که هیجان آدمو میبره بالا . موسیقی همراه با صدای جیغ زدن کسایی که به آخر عمرشون رسیدن .

این مطلب هم به آخرش رسید ! نظر نزاری carrion میاد سراغت 🗿