ایـــکســـــ پــــــــــی

اگه قسمت قبل رو خونده باشید میدونید که سرمایه داری به خودی خودش اصن چیز بدی نیست، اتافاقا خیلی بهتر از اون ایده کمونیست به توسعه اقتصادی کمک میکنه ":) بازار آزاد و رقابتی باعث رشد روز افزون خدمات و افزایش رفاه میشه. خب باور ندارید از آلمان شرقی و غربی، کره شمالی و جنوبی و همین ایران بپرسید. با کمک سرمایه و بازار آزاد بود که صنعت گیم از یک پروژه آزمایشگاهی تبدیل به پر سود ترین شاخه سرگرمی شد و همچنان میتازد.

خب این از تعریف و تمجید که یه وقت به چپ بودن متهم نشیم :|

اما نقدی که به این سیستم وارده و ازونجایی که از آسمون نازل نشده، اینکه وقتی دیگه خیلی آزادش بذاری به جای اینکه سرمایه بشه ابزار شما برای پیشرفت، شما میشید ابزار برای صاحب سرمایه که پولشو بیشتر کنه. مشخص نبودن حد و مرز های اخلاقی، ترویج مصرف گرایی و انداختن مردم توی انبوه وام ها و بدهی ها باعث میشه مثل همستر تو چرخ و فلک بدوند تا بمیرن.

ما تا اینجا فهمیدیم که طمع برای سود بیشتر میتونه یه بازی خاطره انگیز رو تبدیل به انبار نسخه های تکراری کنه، تاجایی که آرزو کنید کاش ترمز این فرانچایز رو یکی بکشه. میتونه یه ترند جدید خلق کنه و حالتون بهم بخوره ازینکه هرجا رو نگاه کنید یه فرمول تکراری ببینید. دیگه از پرداخت های درون برنامه ای و تو پاچه کردنای دیگه نگم براتون...

این قسمت سراغ دوشیدن ایده های خوب قدیم میریم یعنی ریمستر و ریمیک ها

منتشر کردن یه بازی موفق برای کنسول های دیگه از قدیم الایام وجود داشته، البته اون زمان بهش نمیگتن ریمستر (remaster) مثلا میگفتن pac man نسخه 5200 یعنی پکمنی که برای کنسول آتاری 5200 ساخته شده است. خب منطقی هم بود، تا قبل از کامبیوتر های رومیزی شما دانش آموز عزیز که به بهانه درس خوندن به بابت میگی لپتاب RTX 4090 برات بگیره، کنسول ها خیلی محدودیت های زیادی داشتند پس سازنده برای اینکه بازیش بیشتر بفروشه باید خیلی چیزارو عوض میکرد تا روی یک کنسول دیگه و حتی کنسول جدیدش بازم اجرا بشه.

البته به این حرکت پورت کردن هم میگن 🤔

از حوالی دهه 2000 یا همون دهه 70 خودمون کم کم اصطلاح ریمستر به معنای نسخه "بهبود یافته" سر زبون ها افتاد. ریسمتر یعنی انتشار همون بازی قبلی با کیفیت تصویری و یه سری امکانات بیشتر برای کنسول نسل جدید تر.

تقریبا اولین بار یه یه کمپانی آخر اسم بازیش کلمه Remaster رو آورد بازی The Secret of Monkey Island: Special Edition بود. اینم بگم که ما سال ها پسوند هایی مثل goty edition, gold edition . special edition و جدیدا به پسوندی به اسم director cut هم داریم که جای خود دارن. درواقع قدیم یه بازی کامل میخریدید و با انتشار چند DLC یا محتوای مناسبتی یکم بروز تر میشد، اون بروز شده رو تو یه نسخه جدا جمع میکردن دوباره میفروختن. الان یه بازی ناقص باکلی باگ و خرابی دانلود میکنید بعد نسخه درست شده و اونچه که واقعا ارزش خرید داره رو با پسوند بهتون میدن -.-

برگردیم سر ریمستر، جایی که بازی The Secret of Monkey Island: Special Edition خوب از آب درومد و همه از زنده شدن نوستالژی شون خوشحال شدن، بازی که میتونستید هم بین نسخه اصلی و ریمستر جابجا بشید و هم مخاطب های جدید رو جذب کنه ":)

با اومدن کنسول های جدید و صد البته pc دلها به خونه بچه ها خیلیا دلشون میخواست اون بازی های خوب قدیمی رو روی سیستم جدی هم داشته باشن و این یعنی تقاضا وجود داشت ":) با این تقاضا آثار Street Fighter و metal gear و خیلیای دیگه یه سری نسخه ریمستر دریافت کردن. هم مشتری راضی هم شرکت راضی هم خدا راضی! مرد شور ناراضی :|

ریمستر کردن نیازی به بودجه زیاد واسه ساختن سناریو، گیمپلی و مدلسازی نداشت، شما میتونستید با یک دهم اون بودجه یه بازی خوب رو دوباره واسه نسل جدید منتشر کنید. خب این واقعا چیز بدی نیست، ریمستر ها تجربه شمارو بهبود میدن و با گرافیک بهتر شده خیلی لذتش بیشتره.

حوالی دهه 2020 صحبت هایی از Remake بود که میتونید اینجا بخونید ریمستر و ریمیک چین، ریمیک با ریمستر فرق داشت و بودجه بیشتری میخواست. نه به اندازه یه بازی کامل ولی به اندازه دوباره ساختن همه چیزش!

حق ترین ریمیکی که یه حلال خور واقعی ساخت کپکام بود که ریمیک ساخت ها! ببین! ریمیکــــــــــــــــــــــــــــــــــــ ساخت!

ریمیک دیگه اوج چیزی بود که یه گیمر 25-30 ساله از زندگی میخواست، اینکه ببینه بازی مورد علاقش بازسازی شده و میتونه با گیمپلی کاملا نو و گرافیک حق تجربش کنه. حس نوستالژی پولساز خیلی به مزاق کمپانی ها خوش اومد و چه چیزی بهتر ازینکه دیگه مجبور نباشن سر ایده جدید ریسک کنند؟ کمپام پاشو گذاشت رو گاز و ریمیک نسخه سوم و چهارم و چند وقت دیگه پنجم رزیدنت اویل رو هم داد و خواهد داد.

خب کپکام درسته که سوراخ دعا رو پیدا کرد ولی حداقل خوب دعا میکنه، ریمیک هاش بهینه، زیبا و خیلی با کیفیتن اما امان از طمع -.-

طمع آرد به مردان رنگ زردی

مفهوم ریمیک اینکه یه بازی که دیگه واقعا فسیل شده و غیرقابل بازی هست رو بازسازی کنیم اما این دیگه چه گناه کبیره ایه ؟👇

خلاصه که هر چیزی رو میشه دوشید، چه ریمیک ها و ریمستر هایی که همینطوری الکی منتشر نکردند و به قیمت بازی کامل نفروختند که ناگهان یه سزی دوشیدن ها ختم به شیر فاسد شد:| یعنی بازسازی هایی که بهتر بود اصن بازسازی نمیشدن.

ریمیک و ریمستر درسته که بودجه کمتری میخواد اما معنیش این نیست که عقل کمتری هم بذارید :/ توی بازسازی علاوه بر بهبود گرافیک و گیمپلی لازمه که روح اثر و اون اتمسفر قدیمیش هم حفظ بشه، مثلا کسایی که سایلنت هیل بازی کردن میدونن نصف وحشتش اون مه غلیظ بازی بود و شهر رنگ و رو رفته. حالا بازی ساز تازه کار میاد مه رو برمیداره و کلی تکسچر و نورپردازی میذاره تو شهر که به خیال خودش قشنگ تر بشه ولی روح بازی از بین میره.

اتفاقی که سر GTA trelogy و Dead space remake افتاد. ورداشتن محیط رو بیش از حد تغییر دادن و طرفدار ها گفتن این اصن اون حس اورجینال رو نمیده ×-×. درواقع مه واسه این بود که کنسول های قدیمی نمیتونستن محیط بزرگ رو پردازش کنن ولی همون تبدیل به اتمسفر بازی شد اینا گفتن خب ما که میتونیم پردازش کنم حذفش کردن #|

باز دعا کنید مِه باشه یه عده که کلا گش×اد کردن بازی ناقص و خراب رو به جای ریمستر/ ریمیک منتشر کردن. نتیجه هم از قبل مشخص، شکست تجاری تقدیم شما. نمونه هایی مثل Prince of Persia: The Sands of Time Remake که با دیدن تریلرش همه گفتن اوه اوه اوه ! ترمز کن سید ترمز کن اصن نخواستیم ×_×

remakeism (ریمیکیسم) ایده ای بود که هممون استقبال میکنیم مخصوصا ریمیک هایی مثل رزیدنت اویل، مکس پین و اصن کسلوانیا! آقا بیا lord of shadow رو ریمیک کن خیلی حقه ناموسا :(. این ایده دوست داشتنی به سادگی میتونه مورد افراط کمپانی های قرار بگیره و همه رو تشویق کنه به بازسازی به جای ساخت و ساز! یعنی به جای توسعه بازی جدید هی هر سال ریمیک و ریمستر بدیم بیرون.

....

...

..

.

خب دوستان و همراهان قسمت پایان رسید امیدوارم این سری اون آگاهی لازم و مفید رو رسونده باشه. قسمت بعدی که احتمالا آخرین بخش " سرمایه داری در گیم " باشه به تجارت علاقه مندی ها و ماجرای گیم استاپ میپردازیم که قشنگ پرونده این مبحث رو ببندیم.