ایـــکســـــ پــــــــــی

نقطه برجسته آنچارتد 4 که همون اول که بازی رو باز میکنید میاد تو چشم، طراحی پر جزئیات شخصیت هاست. ینی لودینگ اول بازی همینه :/ قشنگ همون اول ناتی سگ بهتون میگه ببیننننن ببیننن چیه کیفیتی داره ! د ببین دیگهههه!

با ورود به بازی ما صحنه ای از زمان حال رو داریم که نیتن دریک ( شخصیت اصلی سری آنچارتد ) به همراه شخصی مجهول الهویه درحال فرار با یک قایق موتوری هستند و شما همین جا میفهمید فیلم اکشن بسیازی انتظار شمارو میکشه. در نهایت بعد از این صحنه به جریان بازی برمیگردید و فلش بک هایی رو تجربه میکنید از بچگی نیتن دریک و برادر سم، کودکان تخس یتیم خانه مذهبی، دوران زندان الکی و عبرت گرفتنش که عبرت چندانی هم نگرفت، عیال و زندگی متاهلی و آغاز یک ماجرا پس از بازنشتگیش ":)

گرافیک بصری و فنی

نمیشه گرافیک فنی و بصری آنچارتد رو انکار کرد، جزئیات پر هزینه و دقیقی که روی چهره ها، انیمیشن ها و محیط بازی هستند در نوع خودشون و سال 2016 کمیاب و خفن بودند. هنوزم هستند! فقط میمیک چهره و جزئیات اون موقع حرف زدن رو دقت کنید یا کثیف شدن لباس و تخریب کوچک ترین اشیا. تمام این موارد به قدری سنگین و تمیز کار شدن که با خودتون میگید اوفففــــــــــــــ🗿 خلاصه موشن کپچر داریم تا موشن کپچر. بافت و چین چروک داریم تا بافت و چین و چروک و بین بازی های اون زمان این ویژگی کلفتی حساب میشه.

البته سیستم شما هم واکنش مشابهی داره و میگه عررررررر چون کلی توان پردازشی میخواد

...

.

داستان و شخصیت پردازی

داستان سری آنچارتد ازون دست ماجراجویی های هالیوودی هستش که میرن دنبال گنج مَش حسن و هزار معما و چالش و چیزای عجیب غریب پشت سر میذارن تهش به خوبی خوشی دلستری میزنن بر بدن و تیتراژ پایان پخش میشه. داستان هایی هیجان انگیز از آدمایی که با قصد و نیت های مختلف ولی یک هدف مشخص دور هم جمع میشن و تصمیم به عمل خردمندانه دزدی میزنن. شخصیت هایی که نه آرمان گرایی خاصی دارن و نه نماد چیزی هستند . صرفا آدمن مثل ما فقط حلال حروم نمیشناسن -.-

قصه آنچارتد چهارم به دوران بازنشتگی نیتن دریک پایان میده و با اینکه راحت از ته دلش میتونید بخونید عشق ماجراجویی داره ولی یه محرک داستانی میخوایم به اسم سَم، که بعد 15 سال (بازه آنچارتد 1 تا 3 و بیشتر) از زندان درمیاد و با یه قصه باور پذیر نیتن رو بازم برمیگردونه به آغوش ایندیانا جونز بازی. داستان حول گنج پنهان دزدان دریایی میچرخه که ما و گروه هایی دنبالشیم، هرکی زودتر گیرش بیاره برندست. قشنگ انگار یه فیلم مهیج و سرگرم کننده رو بازی میکنید.

به گفته سم اون باید بهای آزادی خودشو با نیمی از گنج دزدان دریایی پاس کنه و شما با دروغ گفتن به زنتون راهی دَدَر میشید ":) از اسکاتند تا ماداگاسکار رو هی نشونه پیدا میکنید فکر میکنید گنجه ولی امتحان الهی بوددد، دوباره دنبال میکنید پیدا میکنید ولی امتحان الهی دومه، دوباره پیدا میکنید ادامه نقشه یه کشور دیگست و دوباره دوباره...

خلاصه عین پنیر پیتزا داستان کش میاد که ما گنج یه عده دزد بی مزد رو پیدا کنیم.

تاجایی که حتی نیتن هم خسته میشه از این روند و بحث بین برادران شکل میگیرد. بحثی که نقطه عطف داستانه و شما حقیقت رو میففهمید. (درود بر اسپویل نکننده)

روند داستان ثابته و جز همین قسمت اتفاق خاصی نمیافته، شما پی گنج دزدان دریایی "اوری" میگردید، مزدوران به رهبری راف و نادین دنبال شمان و پای همسرتون یعنی النا هم به داستان باز میشه که قصه طولانی و طولانی تر شه.

چرا؟

خب اولین دلیلش اینکه این داستان برای من 17 ساعت و نیم طول کشید و نه مثل یه معتاد بیکار بی وقفه بلکه یه ماه قشنگ طولش دادم. با این وجود متوجه شدم داستان واقعا کشش این همه زمان رو نداره. درواقع اون گیمپلی اکشن و پر جنب و جوش به علاوه مکان های متنوع مثل دره و جنگل و شهر و غار مثل یه سنگر عمل میکنن که معلوم نشه داستان چیز خاصی نیست. نکه سوتی داره یا چرته، بلکه بیخودی بلنده :/

شما مدام از نقطه A به نقطه B میرید، میفهمید آزمون لیاقته یا نقشه جدید برای یه نقطه دیگست و دوباره همین روال ادامه داره. با جک گفتن حین صخره نوردی و مکالمات روزمره نمیشه این فیلم هالیوودی رو 17 ساعت کش داد. نیتن، سم، سالیوان و الینا چهار شخصیت پخت و پز شده ناتی داگن که کاملا اونهارو میشناسیم و درکشان خواهیم کرد، زوج نیتن - سم رو بیشتر از نیتن - الینا دوست دارم ولی هردو هم خوب کمک هم میکنن و هم مکالماتشون بامزست اما تو یه قصه ای افتادن که مثل پنیر اضافه پیتزا کش پیدا میکنه.

آنچارتد 4 درون مایه، مضمون یا کلا مفهوم خاصی نداره ولی خیلی گنده شده، داستان ساده و عامه پسندی که زیادی بلنده. هر چپتر پر از صخره نوردی و زد و خورده ولی خود قصه با کلی دیالوگ عامیانه پوشونده شده درحالی که کش میاد فقط. مثلا یه کلیسا رو با کلی معما و جنگ با یه نفر بر نظامی تخریب کردیم که تهش دوباره بریم همین روند رو تو یه جزیره دیگه انجام بدیم :/

شاید یک دلیلش شخصیت های منفی نچسب بازی باشن -.-

در سمت دیگه ما راف و زن سیه چرده ای به نام نادین رو داریم که قدم به قدم دنبال شمان تا هم زودتر از شما گنج رو بدست بیارن، هم راف یه تسویه حسابی با سم انجام بده. خب جدا از بار فمنیستی مسخره بازی که چرا یه زن سیاه پوست مارو مثل کیسه بوکس میزنه درحالیکه یه لشکر مسلح با نفر بر زرهی حریف ما نمیشن، خود کاراکتر راف اصن خوفناک نیست. انگار یه بچه عقده ای و حسوده که جلوی چهار تا آدم بالغ وایساده. استراتیژی خاصی جز حمله گروهی به شما نداره، انگیزش بچگانست و حتی کاریزماتیکم نیست :|

در حدی که اصن تو بازی حساب نمیشه و عمرا حین ماجراجویی تون بهش فکر کنید. فقط هرازگاهی نیرو هاش درکمین شما هستند.

مکانیک طناب

یکی از تخمهه ژاپنی تخیلی ترین مکانیک های به یاد موندنی گیم رو میشه مکانیک طناب آنچارتد 4 حساب کرد. یعنی به قدری عجیب و غیر منطقیه که حس میکنم شاید از قصد اینطوریه. در وهله اول شما نیت کنید که طناب باید به سمتی پرتاب بشه، سپس یه یک کلید Q کار جمع میشه و بدون صرف هیچ انرژی و شتاب و این حرفا، طناب با موفقیت قلاب میشه یه قضیه ":) حالا شما تاب میخورید و میپرید یه گوشه با خودتون میگید طناب خب جا موند ولی

سخت در گمراهی هستید!

طناب به اذن خدا جدا میشه و جمع میشه پشت نیتن دریک :/

خیلی طنز و فنا ناپذیره خداییش😂

البته مکانیک طناب موقع بالا کشیدن اتوموبیل و کلا تو بخش ماشین زیبا و منطقیه.

اینرو نمیشه ضعف یا نقطه مثبت در نظر گرفت معلوم نیست چیه. همینطوری هست دیگه

ماجراجویی فان و بی خطر

یه نکته جالب، بعد از تجربه Far cry 3 و Tomb raider a survivor is born متوجه شدم اینکه ما یه مدل دیگه از ماجراجویی های طبیعت محور داریم به اسم شما هرگز نمیمیرید مگر خودتون بخواید!

یعنی محیط و دنیای بازی زیاد روایت گری نمیکنه صرفا یه مپی هست که شما توش از نقطه A بپرید، قلاب بندازید و آویزون شید برید نقطه B. تو آثار ماجراجویی دیگه مثل فارکرای محیط روی شما و قصه تون اثر میذاره. مثلا شکار میکنید تا اسحله و دارو داشته باشید، فعالیت های جانبی انجام میدید و کاوش میکنید یا تومب رایدر خود طوفان و تله هایی تو معابد هستند بخشی از چالش شماست به علاوه حمله حیوانات وحشی!

جالبه خب

آنچارتد رو یک بازی شوتر سوم شخص با المان های ماجراجویی در نظر بگیرید که بیشتر فان و سرگرم کنندست تا ماجراجویی، یعنی شما کاوش نمیکنید، ساخت و ساز ندارید، هیچ حیوانی در جنگل شمارو نمیکشه، هیچ سکو و درختی نمیشکنه تا بیافتید و بقایی در کار نیست فقط یه مسیر رو ایزی و ساده جلو میرید و با داداشتون سر مسائل مختلف میگید میخندید ^_^

یعنی به قدری خوش میگذره که من سکو رو گرفتم که بپرم و دیدم شکست و دوربین بازی یکم لرزید که هوی الان میافتی ولی هیچ واکنشی نشون نمیدم چون میدونم که نمیمیرم ":) بلکه همش جو الکیه. این خب برام یکم عجیب بوده که شما تو طبیعت و مکان های باستانی زیادی میرید ولی اصلا حس و حال اکتشاف و بقا نداره بلکه همون تنفگ بازی لای بوته هاست. اصلا اکتشاف کنید که چی بشه؟ تاثیری نداره

البته چپتر های پایانی یکم تخریب و سرعت مهم میشن و کم و بیش سکو ها شکسته و شما کتلت خواهید شد اما فقط در بعضی جاهای سینماتیک که درگیری زیاده نه کند و کاو عادی

.

حتی بازی نقشه ای هم بهتون نمیده که آیتم های اضافی رو پیدا کنید، ممکنه توی بعضی چپتر ها گم بشید که بازی به شکل توهین آمیزی میگه این دکمه رو ⬆ بزن تا راهنماییت کنم. -.- میدونید، اگه نقشه ای درکار باشه خب یه علامت هست که باید برید اونجا، اگرم درکار نباشه مثل رزیدنت اویل 6 خودش مسیر رو نشون میده ولی اینکه من این دکمه رو بزنم و تو بالای صفحه بگی این کارو بکن بعد علامت بذاری برو اونجا یه حس احمق مانندی نداره؟!

یه جاهایی یار شما که سم یا النا هستند، دیالوگ میگن، که اینجا بهتره، یا ازینجا بریم که خب خوبن ولی این فلشه رو دقیق گذاشتن برای کسایی مثل من که تو دیوارا دنبال جزئایت میگردیم-.-

.

با اینکه بیشتر بازی تو ماداگاسکار میگذره ولی گهگاهی چند تا موش و راکن به علاوه صدای پرنده ها به گوش میرسه و عمده بار اتمسفرسازی بازی روی گرافیک بالای اونه. شما با هیچ حیوونی روبرو نمیشید و اگرم جایی حیون دیدید تفنگ قفله و شکار بی شکار

شاید بگید خب مشتی اینجا ماداگاسکاره ببر و پلنگ که نداره که باید بگم تو نسخه The Lost Legacy که تو هندیم هم ببر بنگال نداشت :|

اما محیط یه نقشی داره جز دکور، خلق فیلم هندی! آنچارتد و کلا ناتی داگ مخلوق و خالق فرضیه سینمای تعاملی هستند. بازی پر از صحنه های سینمایی تخریب و فیلم هندیه که کافیه فرایند رو حفظ باشید و تعامل کنید کار دیگه ای ندارید.

اونجا میفهمید چرا ملت از تریلر بازی تو مراسم E3 کف و خون قاطی کردن

npc های تباه!

نمیدونم چرا کسی به این موضوع دقت نکرد ولی npc های این بازی به قدری هیچی نیستن که اساسینس کرید با اون یوبی سافتی بودنش ازین بهتره. یه آهانی اوهونی واکنشی چیزی میدادن :/ حاجی تو Arkham Knight تو با تک تک npc های بازی حرف میزدی ولی با وجود انگشت شمار دفعاتی که شما یه سری npc یا آدم معمولی میبینید هیچ واکنشی نمیدن لامصب بهشون بمالی هم یه انیمیشن عقب رفتن دارن فقط 😕 خب این با جزئیاتی مثل گرافیک بازی، پلتفرمینگ وانیمیشن های نرمش و حتی اون جایی که تو خود بازی یه بازی دیگه ناتی داگ یعنی کرش بندیکوت رو بازی میکنید یکم در تضاده.

بی رحم نباشیم از یه npc جنس خریدم با تخفیف از یکی دیگه سیب خریدم.

درجه سختی وحشتناک

خب من دیدم ظاهرا بازی زیادی ممکنه راحت باشه، درجه سختی رو گذاشتم رو سخت و جونم براتون بگه عین وعده تو خالی دولت به کود انسانی تبدیل میشدم :| لعنتی یه لحظه بذار من هدف گیری بکنم شاید اصن نخواستم بکشمت -.- طوری دشمنا شمارو محاصره میکنن و نبرد مستقیم رو سخت میکنن که پشیمون میشید ازین حالت. مخصوصا کاور گیری بازی روی او حالت بیشتر مسخره بودنش به چشم میاد.

uncarted همیشه متکی به این نبرد های سوم شخص مسلحانه بوده و تو نسخه 4 ام شما قابلیت های مخفی کاری و محیط باز تری برای تنوع دارید. شما میتونید زیر آبی برید، تو بوته ها قایم شید، سنگر بگیرید و مزدورا رو خفت کنید یا مثل حسین فهمیده با نارنجک برید تو صورتشون ×_× تنوع بالایی از سلاح ها پیش شما نه پیش اوناست :/ شما میتونید برشون دارید ولی فقط دوتا. اسنایپر هست، نارنجک انداز و تیربار گنده هست، کلاش افغان و کلت و ... خلاصه زیادن.

خب من بعدا پشیمون شدم و بازی رو گذاشتم رو همون متوسط اما روی normal دیگه مخفی کاری خیلی لازمتون نمیشه، حالا من دوست داشتم زیاد انجام دادم. اوضاع همین طوری هست تا برسید آخرای بازی، اونجا نفهمیدیم چی شد که بازی به طرز عجیبی سخت شد :|

تا جایی که مهلت نمیدن از سنگر بیاید بیرون، اون مکانیک دو مرحله ای سنگر گرفتن به کنار که آدم موقع تعویض سنگر یه صلوات به دراکمن میفرسته، این لامصب ها منو بین زمین و آسمونم زدن! بابا دیگه یه دفعه سم فیشر شدین همتون ؟! بعد از تیر منم جاخالی میدن توله سگا -.-

.

یه مودی هم هست، هم انگار بذارید رو درجه راحت خود بازی براتون هدف گیری میکنه :|

پیشنهادم اینکه میشد، در درجه ساختی بالاتر به جای سگجونی مزدور ها پلتفرم های مشخصی رو قابل شکستن کرد.

یه مورد جالب، شما با یک کلید میتونید ماشینتون رو از پشت دیوارا ببینید ولی چرا نمیشه دشمنا رو از پشت دیوارا دید؟ موقع مخفی کاری خیلی این مورد میتونست کمک کنه تا یه دفعه با یک مزدور زره پوش شاتگان بدست پشت دیوار غافلگیر نشید.

.

باگ

خب این شاید فقط مخصوص پورت pc بازی باشه ولی باگ های مختلفی از سمز داریم. چرا میگم سمز؟ خب برادر شما یعنی سم ظاهرا از خودش کپی هایی داره چون من قشنگ دیدم وسط نبرد وقتی قایم شدم سم دو سه بار از یه مکان پرید و توجه دشمن رو جلب کرد بعد دیدم نکبت کنار من نشسته :/

دشمنم مارو دید

بعد اومد منو کشت :|

خو گاوی مگه :/

و البته کرش کردن!

معما های ساده

حالا با اینکه عنوانی خطی و فیلم هندی هست ولی معما های نسبتا ساده ای داره. البته یه مورد که سم بهمون بابت دست کردن تو سوراخ هشدار سوسکی میده باقی موارد ساده تر از چیزین که به نظر میان. انتظار دارید یکم ساخت و ساز و کاوش ببینید مخصوصا تو یه مقبره چند صد ساله ولی مینی گیم داریم بیشتر.

میدونید، ادم انتظار داری یه اهرمی، چرخ دنده ای چیزی رو از نقطه ای ببرید به نقطه دیگه ولی واقعا همش مینی گیم های کوچولوهه و تله های اوری با یه نقشه و کمی حواس جمعی خنثی میشن. خب دزد دریایی مدرکشو از هاروارد نگرفته بود، واسه همین بیشتر رو انفجار و تله تمرکز کرده.

چرا هیچکس جدی نیست ؟!

میگن شوخی کردن یک مکانزیم دفاعی در هنگام بقاست.

خب آنچارتد چهار نمونه بارز این جملست :|

لعنتیــــــــــــ یکم جدی باش 😂

آخر بازی تو آمار و ارقام دیدم 800 نفر رو کشتیم. واقعا پشت شخصیت گوگولی و زن ذلیل نیتن دریک هیتلری نهفست. شوخی ها و مکالمات طعنه امیز کاراکتر های اصلی فضای فان قصه رو زیاد تر میکنه. شما 10-12 نفر رو میترکونید و یه تیکه میندازید میرید ادامه. نمیشه گله کرد ولی گاهی واقعا زیاد از حد جدی نبودن. ازون ور شما شخصیت های منفی رو ببین همچین جدی و خشک دنبال گنج افتادن اینا ولی شاد و خندانن ، خب این بازم این نظریه رو تقویت میکنه که شخصیت های منفی خیلی تباه بودن جلوی اینا.

شمام فکر میکنید اگه سَم میمرد بازی باحال تر میشد ؟! :/

⨅⨈⨅⨈⨅⨈

UNCHARTED 4: A Thief's End به عنوان یک اثر سرگرم کننده، دارای گرافیک حق و ایندیانا جونزی بهترین پایان برای داستان نیتن دریک بود، چون یکم دیگه ادامه میداند شاهد last of charted با شرکت ابی میتونستیم باشیم. پس درود بر بروس استرلی که داستان رو جعمش کرد. حرف من رو از فضای چپتر هایی که نیتن و الینا هستند میتونید بهتر درک کنید. همون نیتن باهوش و تیز بین جلو الینا به طرز عجیبی احمق نمیشه؟ همشم درحال عذرخواهیه -.-

آنچارتد بی شک یکی از سرگرم کننده ترین و چشم نواز ترین تجربیات حتی بعد از 10 سال گذر زمانه و بخوره تو سر اون کافری که بازی شو بهینه نمیکنه و میگه نهه اییین خیلی جزئیات داره 🥴 صحنه های اکشن بازی واقعا عالین و اون حس سینمایی، ماشین سواری و حس اینکه فیلم جان سخت و ایندیانا جونز رو دارید بازی میکنید خیلی بهتون منتقل میشه.

ولی هدف من از تجربه این اثر و نوشتنش همین بود که بدونیم گاهی هیجانات و یه سری چیزای دیگه روی تصمیم و نگاه ما میتونن اثر بذارن. قدرت رسانه میتونه باعث بشه چیزی رو بزرگ تر یا برعکس کوچک تر ببینیم و بهتره پنجره خودمون رو برای دیدن دنیا داشته باشیم. از پنجره من این بازی با وجود نقاط مثبتش اما کم نقص و شاهکاری نیست که دورش بگردم، جایی یادش کنم و بگم جریان خاصی رو تعریف میکنه.

.

.

.

نظر شما چیه؟ میتوانید با ارائه فحش و ناسزا شخصیت اجتماعی خود را نشان دهید ")*

تا درودی دیگر بدرود.