ایـــکســـــ پــــــــــی

بسم الله الرحمن الرحیم.

!Jack is back جک برگشته!

سلام دوستان عزیز انشالله حالتون خوب باشه ، انشاالله نماز و روزه هاتون قبول باشه.

امروز اینجاییم با نقد و بررسی metal gear rising revengence

متال گیر رایزینگ برای اولین بار در E3 سال ۲۰۰۹ معرفی شد ، پروژه این بازی اول به دست یک تیم جوان که گویا از استودیو کوجیما بودند سپرده شده بود ، اما پس از مدتی به این دلیل که تیم جوان از پس کار بر نمی آمد ، پروژه به استودیوplatinum games سپرده شد. متال گیر رایزینگ یک اسپین آف از مجموعه متال گیر هستش که در سال ۲۰۱۳ توسط کونامی منتشر شد .

بازی ۱۷۰ درجه ( توضیح میدم چرا ) با بقیه متال گیر ها متفاوت هست ، برخلاف بقیه متال گیر ها که یک شوتر مبتنی بر مخفی کاری با داستان عمیق و نسبتا طولانی هستن ، رایزینگ یک اکشن هک اند اسلش با داستانی آتشین و نسبتا کوتاه بود . و فقط کمی مخفی کاری در خودش جای داده بود ، البته همین هم با اکشن ترکیب شده بود . (این همون ۱۰ درجه است )

شروع(اسپویل مقدمه ) :

رایدن که پس از اتفاقات mgs 4 ، برای تامین هزینه های خانواده اش نیاز به یک منبع در آمد داشت ، بادیگارد یه نخست وزیر آفریقایی شده ،‌ شروع بازی اینگونه است که یک تیم که دو سایبورگ به نام های sundowner و jet stream sam در آن حضور دارند به رایدن ، نخست وزیر و همراهانشان حمله می‌کنند. طی این اتفاق نخست وزیر توسط sundowner ربوده میشه و رایدن برای نجات او ، آن هارو رو تعقیب میکنه . در آخر پس از تعقیب و گریز ، رایدن به یک قطار میرسه . نخست وزیر از رایدن میخواد تا او را رها کنه اما رایدن همچنان برای نجات او پافشاری میکند ، در نهایت نخست وزیر توسط sundowner کشته میشه و رایدن برای گرفتن انتقام با jet stream sam مبارزه میکنه . در نهایت ساموئل (همون سَم ) یک دست رایدن رو قطع کرده و یک چشم اورا کور می‌کند، اما فرصت نمیکنه تا کار رایدن رو یکسره کند . بله ! این مقدمه آتشین این بازیه . پس از یه مدت رایدن برای انتقام دوباره باری دیگر به میدان نبرد برمیگرده تا اینکه…

داستان : داستان این بازی یک داستان آتشین جذاب و هیجان انگیزه ، خوشبختانه داستان بازی بخش حوصله سر بر نداره و هر بخش داستان جذابیت خاص خودش رو داره ، اما از نظر من غیرممکن نبود که اواخر داستان کمی طولانی تر باشد .

داستان بازی به چالش های رایدن پس از بازگشت به میدان می‌پردازه ، مثل دشمنان او ، حقایق شخصیتش و واقعیت جنگ . برای همینه که میگیم متال گیر طلوع (رایزینگ) ، چون رایزینگ که همان معنای طلوع رو می‌دهد، می‌تواند به معنای برخیزیدن هم باشد ، برخیزیدن رایدن .

روایت : از آنجایی که داستان این بازی یه داستان سر راست است و پیچیده نیست ، روایت هم یک مسیر پشت سر هم و ساده رو داره(به جز فاصله مقدمه تا شروع مرحله اول) ، اما بنظر من بی نقص هم نیست ، پلاتینیوم گیمز میتونست حداقل بخاطر اینکه این بازی اسم متال گیر داره یه مقدار به روایت این داستان کمی پیچیدگی و شاخ و برگ بده , مثلا پرداختن به وضعیت رایدن و مخصوصا چالش های روانی اش بین پایان مقدمه تا شروع مرحله اول بازی (چگونگی بازگشت رایدن ) ، یا گذشته بعضی از آنتاگونیست ها . اما خوشبختانه روایت بازی به مشکل جدی نمیخوره ،

طراحی شخصیت ها :

خب از نظر من طراحی شخصیت ها بد نیست ، اکثرشون در وضعیت خوبی هستن اما رایدن یعنی پروتاگونیست اصلی و ۲ تا از آنتاگونیست ها به شدت طراحی خوبی دارن ، البته این صرفا در مورد ظاهر نیست بلکه در مورد مشخصه های دیگه مثل رفتار ، قدرت ها و عقاید هم هست ، به عنوان مثال ساموئل مشخصه های خیلی خوبی داره مثل اعتماد به نفس و بی رحم بودن و همین ها باعث میشه که بتونه شخصیت منفی جذابی باشه .

اما بعضی از شخصیت های فرعی و کم اهمیت تر‌ اصلا به درد این بازی نمیخورن و از نظر من باید اصلاحات زیادی روشون انجام می‌شد.

پروتاگونیست هم که دیگه نگم براتون‌ . رایدن جدید جذاب باعث شده خیلی ها عاشقش بشن ( از جمله خودم ). لباس جدید رایدن یه شاهکاره . جدایی از ظاهر ، رفتار ها ، قدرتها و مشخصه های بسیار جذابی داره . اینکه رایدن بعد از‌ اون شکست‌ سنگین هنوز اون هدف قبلیش یعنی انتقام رو دنبال میکنه و با شجاعت و اعتماد به نفس تمام دشمناش رو تیکه تیکه میکنه ، باعث میشه تا وجودش جذابیت بازی رو چندین برابر کنه .

شخصیت پردازی ها : در مورد شخصیت پردازی ، اکثر شخصیت ها خیلی عمق پیدا نمیکنن ، بعضی هاشون به خوبی بهشون پرداخته میشه مثل blade wolf یا ساموئل ، اما به عنوان مثال یکی از شخصیت های مهم که اسمشو نمیارم شیوه معرفی تا پایانش به این شکل است : ۱_از ناکجا آباد پیداش میشه و خودشو معرفی میکنه _۲_چند دقیقه باید سخنرانی مزخرفش رو تحمل کنیم ، ۳_ کارمون باهاش تموم میشه . (البته منظورمن آنتاگونیست اصلی نیست) به طور کلی اکثر شخصیت ها شخصیت پردازی متوسط رو به خوبی دارن . اما تقریبا تمام آنتاگونیست ها به جز ساموئل با مشکل کمبود وقت برای شرح شخصیت و مشخصه هاشون رو به رو هستن . به عنوان مثال تعدادی از باس فایت ها بیشتر وقتی که بهشون پرداخته میشه قبل مبارزه با پروتاگونیست هست .

اما رایدن ، از نظر من بازی به خوبی به شخصیت رایدن میپردازه ، و همچنین چالش روانی او مربوط به شخصیتش به خوبی نمایش داده میشه . مسائلی مثل قبول کردن حقیقت , یا انتقام ، به خوبی بهشون پرداخته میشه ،

گیم پلی : گیم پلی بازی ، یک شاهکار بی‌نظیر و منحصر به فرد است . یک اکشن هک اند اسلش فک برانداز .

در لحظه اول که بازی رو شروع می‌کنید، پیش خودتون میگید که خب اینم مثل بقیه شونه ! یه حمله سبک ، یه حمله سنگین و یه parry ، اما وقتی دکمه رو میزنی ، تازه متوجه میشی چی شده . تو این بازی هم از فرمول light attack و heavy attack استفاده شده ، اما مثل بقیه بازی ها نیست .

این حمله سبکه‌:

اما این حمله سنگینه :

بله درسته ! تو این بازی تفاوت حمله سبک و سنگین به سرعت و محکم بودن ضربه ربطی نداره . حمله سبک با دست زده میشه ، و حمله سنگین با پا .

حقیقتش کسی که این ایده رو داده بوده و کسایی که اجرائیش کردن نابغه بودن ؛ حملات سبک یه حالت رندوم داره ، اما حملات سنگین از قبل تعیین شدست ، خیلی راحت میشه بین حملات دست و پا جا به جا شد ، گیم پلی واقعا روان و هیجان انگیزه ، به لطف ترکیب درست مکانیزم های مختلف بازی برای مبارزه با دشمن ها قابلیت های متفاوتی به شما ارائه میده که اینها باعث میشن سیستم کامبت بازی حالت متنوعی به خودش بگیره ، چون برای شکست دادن هر نوع دشمن چندین راه مختلف وجود داره ،

اما هنر اصلی رایزینگ همونطور که گفتم ترکیب درست تمام این قابلیت ها و ایجاد ارتباط بین تمام این مکانیزم های جذابه .

حرف از مکانیزم های بازی شد . بذارین یه مقدار براتون مثال بزنم اول این رو بهتون بگم که ما یک نوار به نام fc در زیر نوار سلامتی داریم که گیم پلی بازی به شدت به این نوار مرتبطه ، چون بعضی از مکانیزم های بازی‌به این نوار وابسته هستن ، به عنوان مثال مکانیزم معروف Blade mode . نوار fc موقع ضربه زدن یا کشتن دشمن ها شروع به پر شدن میکنه .

حرف از Blade mode شد . وقتی از این قابلیت استفاده میکنید رایدن زمان رو آهسته میکنه و در هر زاویه ای که میخواید شمشیر رو قرار داده و شروع به تکه تکه کردن هر چیزی که تو راستای شمشیرتون هست می‌کنید. در این حالت زاویه شمشیر کاملا‌ به انتخاب شما بستگی داره و شما تعیین کننده حالت قرار گیری شمشیر هستید . اما… چیزی که باعث محبوبیت این مکانیزم شده استفاده به جا از این مکانیزم حین گیم پلی هست . مثل دخالت این مکانیزم در فینیشر زدن .

blade mode به این گونه شرایط فینیشر زدن رو برای شما ایجاد میکنه که با هدف گرفتن نقطه حساس بدن دشمن ، به عضو حیاتی بدنش دست پیدا میکنین و پس از اون کار دشمن رو یکسره می‌کنید. استفاده از این مکانیزم برای شکست دادن بعضی از باس فایت ها واجبه . همانطور که در‌توضیحاتم گفتم ، رایزینگ‌ با ترکیب مکانیزم های مختلف و استفاده زیاد و البته‌ به جا از آنها در مواقع درست، یک‌گیم پلی تاریخی رو رقم زده . اما تاثیر بیایم رابطه متقابل Blade mode و parry کردن رو بررسی کنیم .

مکانیزم parry که براتون آشناست ، تو این بازی میتونید ضربات دشمن رو با parry دفع‌کنید ، البته parry کردن عادی بیشتر حالت دفاع داره ، اما وقتی perfect parry می‌زنید رایدن به صورت خودکار شمشیرش رو برای ضربه بعدی آماده میکنه . و حتی میتونید با رفتن روی Blade mode شرایط فینیشر زدن رو‌ ایجاد کنید یا در شرایط خاص میتونید باز هم با استفاده از Blade mode یکباره فینیشر بزنید . این رو بگم که مکانیزم پری و دفع ضربه در این بازی کمی متفاوته ، به این صورت که باید در زمان درست و قرار دادن جهت آنالوگ چپ به سمتی که ازش بهتون حمله میشه شمشیر رو به به حالت تدافعی در بیارید ، و عجله میتونه دردسر ساز باشه . یک صحنه از Blade mode

اما بگذریم .‌‌برویم سراغ سلاح ها . ما در این بازی ۳ نوع سلاح داریم .

Main weapon یا همان سلاح اصلی ، unique weapon که بهتره بگیم سلاح مکمل و sub weapon یا همان سلاح های فرعی (بهتره بگیم آیتم ها ) ، سلاح اصلی ، همان شمشیر رایدن هست ، من خودم واقعا این سلاح رو خیلی دوست دارم ، به جز ظاهرش ، از نظرم ظاهر شمشیر رایدن میتونست خیلی خاص و بهتر باشه اما خب حداقل این شمشیر از نظر توانایی ها و تاثیر بر روی گیم پلی خیلی خوب عمل کرده .

سلاح های مکمل ، به عنوان مثال خنجر ، سلاح هایی هستند که در صورت به همراه داشتن آنها حملات سنگین جای خودشون رو به توانایی ها و حملات مستقل سلاح مکمل میدن . البته این سلاح ها تاثیر در حملات سبک ندارن .

آیتم ها یا سلاح های فرعی ، به طور مطلق در دسترس شما نیستن و با جمع آوری آنها از طریق بازی کردم آنها را به دست میارید و بعد از استفاده شدن تموم میشن . مثل cardboard box یا نارنجک ، یا Rpg ها . از میان اینها Rpg ها و cardboard box ها آیتم های جذابی هستند . آر پی جی که از اسمشون معلومه ، تو شکست دادن دشمنان از فاصله دور بهتون کمک میکنن . اما cardboard باکس ها کار دیگه ای انجام میدن ، اونایی که متال گیر بازی کردن میدونن که c box برای مخفی شدن از دست دشمن استفاده میشه ، و خب از اونجایی که این بازی هم یه متال گیر هست ، باید مقداری مخفی کاری درش باشه ،

مخفی کاری : مخفی کاری به عنوان یه هک اند اسلش بد نیست ، اما ۲ تا مشکل داره . اولی این هستش که توی این بازی برای مخفی کاری در حالت‌ عادی نیاز به یه آیتم مثل C Board box دارین تا درش مخفی بشین چون عملا در حالت عادی توانایی برای نشستن یا مخفی شدن طراحی نشده . البته بدون این آیتم هم میشه پشت دیوار ها مخفی شد یا مقدار کمی مخفی کاری کرد ، اما بازی باید مثل متال گیر های دیگه از این آیتم به عنوان یک مکمل برای مخفی کاری استفاده می‌کرد مشکل دوم هم این هستش که بازی تقریبا شما رو مخفی کاری تشویق نمیکنه ، چون نه دلیلی برای مخفی کاری هست ، و نه سودی جز بالا رفتن امتیازتون داره. این یه صحنه از مخفی کاری در این بازیه :

پارکور (پلتفرمینگ) : پارکور این بازی خوبه ، در کنار کامبت وحشتناک جذاب، توسعه دهنده پارکور رو هم به خوبی توسعه دادن . البته با پیشروی در بازی استفاده از پارکور هم به مراتب کمتر میشه (به جز چند صحنه اکشن ) .

تنها مشکلی که پارکور داشت این بود که در مواقع عبور از موانع رایدن در حالت ninja run به طور خودکار از موانع رد میشد ، البته در اکثر مواقع مثل بالا رفتن از یه‌ دیوار منطقی هست چون اگر قرار باشه برای هر بالا و پایین شدنی یک دکمه خاص رو فشار بدید شاید برای بعضی ها رو مخ باشه.

اما در یکسری شرایط این ایده خیلی هم جالب نیست من دوست داشتم بازی‌ ارتباط عمیق تری بین پارکور و بازیکن ایجاد می‌کرد، چون یه مقدار عجیب هست که شما صرفا دکمه دویدن رو زده‌ باشید اما شخصیت به طور خودکار slide بره یا از میان یه فضای باریک‌شیرجه بزنه . به نظرم می‌شد در این بخش خلاقانه تر عمل کنن .

یک ویدئو از Ninja run

تخریب پذیری و فیزیک : یکی از چیزهایی که این بازی بخاطرش معروفه ، تخریب پذیریش هست . تخریب پذیری این بازی هست که به شدت با جزئیات و دقیق کار شده . دقت کنید ما با یک ترکیدن یا نصف شدن ساده طرف نیستیم ، من تونستم یه جسم رو به ۱۰۰۰ تکه (بله واقعا ۱۰۰۰ تکه چون عددش رو مینویسه ) تقسیم کنم . این مسئله روی گیم پلی تاثیر خیلی مثبتی گذاشته چون سازنده ها به درستی اجراش کردن . جا داره به اینم اشاره کنم که این بازی QTE های به شدت جذابی داره ، یکیشون اینه :

انیمیشن ها : این بازی از چند صد انیمیشن مختلف در سرعت های مختلف تشکیل شده ، به عنوان مثال حرکات پارکور ، حملات با سلاح یا انیمیشن های دیگه ، اما خوشبختانه رایزینگ در این زمینه سربلند بیرون اومده . انیمیشن ها پر جزئیات و روون هستند . نسبت‌به یک بازی نسل ۷ئی واقعا واقع گرایی عالی دارن چون‌ خیلی خوب روشون کار شده ، فقط از بین تمام انیمشین ها ، یکی یا دوتا از انیمیشن ها که‌ زیاد هم استفاده نمیشن میتونستن پر جزئیات تر باشن ، اما در مورد بقیه انیمشین ها ، با اینکه سرعت زیادی دارن یه حالت زنده ای دارن و خیلی نرم طراحی شدن و بی نقص هستن .

گرافیک‌ فنی : گرافیک فنی این بازی خوبه ، البته با اینکه در سال آخر نسل ۷‌عرضه شده پورت نسل ۸ نداشته ، اما خوشبختانه گرافیک باز هم خوبه ، یکی از‌چیز هایی که توجه ام رو جلب کرد موهای رایدن بود که به نظرم برای سال ۲۰۱۳ خیلی خوب طراحی شده بود فقط به نظرم نورپردازی ها میتونستن بهتر باشن . البته این رو در نظر بگیریم که چون در حین کامبت چندین Effect همزمان اجرا میشه بازی باید مقداری بهینه تر می‌شده .

گرافیک هنری : گرافیک هنری این بازی خوبه ، اما عالی هم نیست ، در بعضی از مواقع سازنده ها با انتخاب رنگ های درست تونستن به خوبی اتمسفر رو به بازیکن القا کنن اما در بعضی مواقع هم خیلی عادی عمل میکنه ، به طور کلی جای بهتر شدن هم داشت .‌ خوشبختانه در این بازی با صحنه های بی روح از نظر هنری طرف نیستیم . اما زیبایی هنری این بازی بیشتر در مواقع اکشن به تصویر کشیده میشه . اما نکته مورد اهمیت اینه که محیط ها و نورپردازی ها در طول بازی به شدت تغییر میکنه و همین باعث شده بازی گرافیک هنری و اتمسفر مخصوص خودش که بتونه نمادی ازش باشه رو نداشته باشه .

صحنه های سینمایی حین گیم پلی و کات سین ها : در مورد صحنه های حین گیم پلی ، تقریبا تمام این صحنه ها اکشن هستن و البته خیلی هم خوب روشون کار شده . به عنوان مثال چند صحنه اکشن در اواسط بازی یا اواخر شاهکار به تمام هستن ، که تاثیر خیلی مثبتی روی هیجان بازی میذارن . این رو هم در نظر بگیرید که این صحنه ها فشار قابل توجهی روی دستگاه میذارن اما در رایزینگ این صحنه ها با جزئیات زیادی طراحی شدن و در عین حال بازی پایداری اش رو حفظ میکنه .

کات سین ها : در اینجا هم ما بیشتر با اکشن طرف هستیم در رایزینگ بر خلاف متال گیر های دیگه‌، به جز چند مورد انگشت شمار با کات سین هایی که به‌روایت داستان شاخ و برگ بده و اونها رو کامل کنه رو به رو نیستیم . کات سین ها صحنه های اکشن ، صحبت های شخصیت ها و یا روایت مستقیم داستان رو به تصویر میکشن . البته در تعدادی از کات سین ها ، بازی به خوبی رایدن رو به تصویر میکشه و به شخصیتش میپردازه . اما زمانی قشنگ میشه که به تصویر کشیدن پروتاگونیست و اکشن با هم ترکیب بشن مثل : (اسپویل ریز) . . ۳ ۲ ۱

. . . .

اینم اضافه کنم که کات سین ها از پیش رندر شده است . یکجا متوجه شدم که گویا بعضی از کات سین ها روی رزولوشن Sd هستن ، و از نظرم اشتباه هم نیست. چون بعضی از کات سین ها انگار یه تصویر رندر شده پیشرفته هستن اما توی یه قالب قدیمی .

طراحی مراحل و بخش های فرعی : بازی از طراحی مراحل Chapther به Chapther استفاده میکنه .

بازی یه راه خطی رو به شما ارائه میده . طراحی مراحل واقعا جالبه . مراحل بازی حالت متنوعی دارن و محیط ها به خوبی طراحی شده و همین باعث شده بازی ارزش چند بار تکرار کردن رو داشته باشه . تنها مشکل اینه که باید طراحی به صورتی می‌بود که شرایط مخفی کاری بیشتر ایجاد بشه .

طراحی دشمن ها به خوبی اجرا شده ، البته تنوع دشمن ها خیلی زیاد نیست اما حداقل متفاوت هستن . نکته ای که جالبش میکنه اینه که هر دشمن به یک روش خاص شکست میخوره و این باعث ایجاد تنوع تو طول بازی میشه .

برای دفعه اول ، بعضی از دشمن ها خیلی بالانس نیستن و برای اینکه راحت شکستشون بدید باید مقداری بازی رو بلد باشید و این باعث شده که تمام کردن بازی برای دفعه اول نسبتا سخت باشه . از یه جایی به بعد بازی دیگه چیز چندان جدیدی برای ارائه نداره .‌ مراحل هم کوتاه تر میشن و در انتها بازی بیشتر باس فایت محور میشه . اما خوشبختانه با اینکه مراحل کوتاه تر میشن و اون پیچ و خم اوایل رو دیگه ندارن اما بیشترِ کیفیتشون رو حفظ میکنن . در مورد باس فایت ها ، باس فایت های این بازی تو وضعیت خوبی قرار دارن و خلاقانه و متفاوت هستن . اما خب‌ یکی دوتاشون بخاطر دلایلی مثل حرکات تکراری یا بالانس نبودن خیلی جذاب نیست . اینم بگم که در اواسط بازی باید با دوتا باس تکراری مبارزه کنیم که خب جالب نیست .

درمورد بخش های فرعی ، این بازی در مراحلش چند بخش اختیاری قرار داده ، که البته تکراری و سطحی هستن .به عنوان مثال دریافت Vr missions از لپتاپ هایی در گوشه های مپ که حکم مراحل تمرینی رو دارن ، یا نجات دادن مردم عادی از دست دشمن .‌

البته خود همین ها هم در کنار مراحل به خوبی طراحی شدن ، اما ساده و تکراری هستن .

دیالوگ ها، صدا گذاری و موسیقی ؛

دیالوگ ها : در مورد دیالوگ ها خیلی نمیتونم نظر بدم ، اما به اینگونه است که بعضی ها خیلی به دلم نشست ، اما بعضی ها مزخرفه . نویسنده سعی کرد تا با استفاده از کلمات خاص گفتگو هارو جذاب تر کنه ، اما نتونسته خیلی خوب ایده اش رو اجرا کنه و بعضی وقت ها امکان داره دیالوگ ها رو مختون بره ، البته با فاجعه رو به رو نیستیم . در کل در وضعیت معمولی قرار دارن اما خیلی از نظر دیالوگ ها ازش انتظار نداشته باشید .

صداگذاری : در مورد صداگذاری شخصیت ها ، اکثر شخصیت ها صداگذاری نسبتا‌ خوبی داشتن به جز یکی دوتا که برای من یه حالت مصنوعی داشتن . اما صداگذاری پروتاگونیست برام خیلی جذاب بود . در مورد صداگذاری بازی ، اکثر صداگذاری ها مثل صدای شمشیر یا انفجار یا صداهای دیگه به خوبی انجام شده ‌.

موسیقی : موسیقی یکی از نکات به شدت خوب این بازی هست . موسیقی های زیبا و هیجان انگیزی در این بازی استفاده شده که همخوانی به شدت خوبی هم با بازی دارن و تونستن تاثیر به شدت مثبتی روی تجربه بازی بذارن ، به خصوص در مورد باس فایت ها .

یکی از هیجان انگیزترین موسیقی های این بازی که در مقدمه بازی استفاده شده و به شدت همخوانی داره .

عملکرد فنی :

هوش مصنوعی : هوش مصنوعی دشمن ها در کل خوبه ، اما مشکلاتی هم داره ، مثل حرکات‌ تکراری ، بذارید مثال بزنم ، بعضی مواقع امکان داره مثلا اگر به شما مشکوک شدن ، اما به طور کامل متوجهتون نشدن ، بعد از اون چرخه فعالیتشون به مشکل بخوره ، مثلا دور خودشون میچرخن ،

باگ ها : من تو این بازی باگ جدی که باعث بشه گیم پلی مختل بشه ندیدم، فقط ۳ تا باگ که دوتاش جزئی بود و اون یکی مقداری جدی اما قابل حل. اولی یک باگ گرافیکی بود که در بعضی مواقع ، اگر در حالت Blade mode به یک دشمن خاص ضربه بزنید ، بدنش برش نمیخوره ، البته از نظر گرافیکی ، یعنی بدنش برش میخوره و شما فینیشر هم می‌زنید، اما از نظر گرافیکی بُرشی که روی بدن دشمن ایجاد میشه رندر نمیشه . دومی: اینجوری بود که UI بازی به مشکل خورد و دکمه هایی که برای فینیشر زدن نیاز هست رو نشون نداد ، اما تا جایی که یادمه کلا ۱ بار اینجوری شد باگ دوم یه باگ مرتبط با پارکور بود ، اینجوری که وقتی از یه جا بالا میرید گیر میکنین ‌.

فیلمش :

باگ سوم اینطوری بود که در حالت Blade mode ، شمشیر ضربه میزد و حتی ضربه حساب می‌شد، اما تصویر برش بر روی جسم ( بُرشی که روی بدن دشمن ایجاد میشه ) رندر نمیشد .

پایداری فریم ریت و گرافیک : من تو این بازی با هیچ افت فریمی یا مشکل گرافیکی (به جز اون ۳ تا باگی‌که گفتم ) رو به رو نشدم . حتی در صحنه هایی که نیاز به پردازش قوی دارن تمام تکسچر ها و افکت ها بدون نقص اجرا میشن و به هیچ وجه افت فریم نداشتم ، فریم ریت به شدت پایدار بود . در کل بازی از نظر عملکرد فنی خوبه فقط یکسری نقس کوچیک داره،

دوربین بازی : دوربین بازی بد نبود اما اگر اهل استفاده از Lock on روی دشمن ها نیستید شاید اذیتتون کنه ، اما در صورت استفاده از lock on مشکل خاصی پیش نمیاد . مشخصات بازی :

Metal gear rising : revengence

تال گیر طلوع : انتقام دوباره

ژانر : اکشن هک اند اسلش ، ماجراجویی

توسعه دهنده : پلاتینیوم گیمز

ناشر : کونامی

سال انتشار : ۲۰۱۳

درجه بندی سنی : 17+

پلتفرم ها : ایکس باکس ۳۶۰ ، پلی استیشن ۳، PC

قیمت در حال حاضر : ۱۹ دلار (با ریجن ترکیه ظرفیت کامل رو ایکس باکس شد ۴۰۰ هزار تومان و خورده ای )

داستان : ۸،۵ از ۱۰

گیم پلی :۱۰ از ۱۰

انیمیشن ها : ۱۰ از ۱۰

پروتاگونیست : ۱۰ از ۱۰‌

روایت : ۸ از ۱۰ گرافیک : ۸،۲۵ از ۱۰

فنی : ۸،۵

هنری : ۸ از ۱۰

طراحی و شخصیت پردازی بقیه شخصیت ها : ۷،۵

عملکرد فنی : ۸،۶ از ۱۰ صحنه های اکشن ( جلوه های سینمایی : ۹ از ۱۰)

کات سین ها : ۸،۵ از ۱۰

دیالوگ ها : ۷،۵ از ۱۰

صداگذاری : ۸ از ۱۰ موسیقی : ۱۰ از ۱۰

طراحی مراحل : ۹ از ۱۰

طراحی باس ها : ۸ از ۱۰

نمره کل : ۸،۷

نکات مثبت✅ : گیم پلی بی نظیر ، داستان جذاب ، تخریب پذیری پر جزئیات و عالی ، اکشن نفس گیر ، داستان آتشین، پروتاگونیست جذاب ، طراحی مراحل‌جالب و متنوع و موسیقی شاهکار

نکات منفی❌ : روایت ضعیف ، شخصیت پردازی ضعیف بقیه شخصیت ها ، دیالوگ های ضعیف ، بازی میتونست طولانی تر باشه .

پیشنهاد می‌شود👍 : اگر دنبال گیم پلی بی نقص هستید . اگر دنبال داستان آتشین هستید . اگر دنبال پروتاگونیست جذاب هستید . اگر دنبال طراحی مراحل جالب هستید . اگر‌ دنبال بازی های پر هیجان هستید . اگر کوتاه بودن بازی براتون مشکلی نداره . اگر شخصیت پردازی بقیه شخصیت ها براتون مشکلی نداره. اگر دنبال آنتاگونیست اصلی جذاب هستید . اگر دنبال تخریب پذیری دقیق هستید .

پیشنهاد نمیشود 👎 : اگر چندان دنبال گیم پلی نیستید اگر دنبال داستان پر هیجان و آتشین نیستید اگر دنبال بازی های پر هیجان نیستد . اگر دنبال شخصیت پردازی قوی (به جز پروتاگونیست ) هستید اگر دنبال دیالوگ های جذاب هستید . اگر دنبال یک بازی طولانی هستید .

متال گیر رایزینگ از نظر من ، در مسئله گیم پلی بهترین هک اند اسلش تاریخ هست ، اما بخاطر یکسری ایراد کوچک و بزرگ نمی‌تواند بهترین هک اند اسلش تاریخ از همه نظر باشه .

الحمدالله که توانستم این مطلب را بنویسم و با دوستان عزیزی مثل شما به اشتراک بذارم ، با تشکر از دوست خوبم آرامش بیان (مهدی ) که در نوشتن و اصلاح این مطلب کمکم کرد .

ممنون میشم یه نمره به نقد بدید .

الله متعال نگهدارتون 🌷